چین نقشه هایی برای قرار دادن فضانوردان در ماه و مریخ ارائه می کند

مرکز پرتاب ماهواره JIUQUAN – سی سال پیش، دولت چین یک طرح محرمانه را برای برنامه فضایی خود، از جمله هدف کلیدی ساخت ایستگاه فضایی تا سال 2020، آغاز کرد.

در آن زمان، این کشور 11 سال از اعزام اولین فضانورد خود به فضا فاصله داشت و تلاش‌های فضایی آن در مسیر سختی قرار داشت: موشک‌های چینی در سال‌های 1991، 1992، 1995 و دو بار در سال 1996 شکست خوردند. بدترین شکست در سال 1996 بود. راکتی که به پهلو منحرف شد، در جهت اشتباه پرواز کرد و 22 ثانیه پس از پرتاب منفجر شد و یک روستای چینی را با سقوط لاشه و سوخت شعله ور باران کرد که منجر به کشته یا زخمی شدن حداقل 63 نفر شد.

در حالی که برنامه‌های بزرگ پروازهای فضایی برخی کشورها سال‌ها عقب افتاده است، چین مونتاژ را در مدار ایستگاه فضایی تیانگونگ خود در اواخر اکتبر، تنها ۲۲ ماه دیرتر از برنامه‌ریزی شده، به پایان رساند. و در نوامبر در 29، ماموریت Shenzhou 15 از مرکز پرتاب ماهواره Jiuquan چین در اعماق صحرای گبی منفجر شد و سه فضانورد را به ایستگاه فضایی برد تا اشغال دائمی این پست را آغاز کند.

این دستاوردهای انسان در پروازهای فضایی، همراه با کاوشگرهای فضایی اخیر به ماه و مریخ، به شواهدی اضافه می کند که چین به جای رقابت در یک مسابقه فضایی رو در رو با ایالات متحده، در حال اجرای یک ماراتن فضایی ثابت است. این که برنامه فضایی چین زمان خوبی را برای رسیدن به اهداف بلندمدت خود سپری می کند، تقویت شد طی یک بازدید نادر برای رسانه های خارجی از پایگاه موشکی بیابانی کشور که به شدت محافظت می شود در نوامبر. پرتاب 29 – از جمله مصاحبه های طولانی با مقامات ارشد فضایی چین توسط نیویورک تایمز.

پنتاگون در ماه اوت پیش‌بینی کرد که چین تا سال 2045 از توانایی‌های آمریکا در فضا پیشی خواهد گرفت.

ستوان گفت: “من فکر می کنم کاملاً ممکن است که آنها بتوانند به ما برسند و از ما پیشی بگیرند.” ژنرال نینا ام. آرماگنو، مدیر ستاد نیروی فضایی ایالات متحده، در کنفرانسی در سیدنی یک روز قبل از پرتاب Shenzhou 15. “پیشرفتی که آنها داشته اند خیره کننده بوده است – به طرز خیره کننده ای سریع.”

برنامه چین در سال 1986، دهه ها پس از اوج گیری رقابت فضایی آمریکا و شوروی، خط شروع را ترک کرد. این زمانی بود که دنگ شیائوپینگ، رهبر ارشد چین در آن زمان، پروژه 863 را تصویب کرد، یک برنامه توسعه علم و فناوری که شامل طرح هایی برای یک فضاپیمای خدمه بود.

این برنامه در سال 1992 با پروژه 921 شروع به افزایش سرعت کرد. ژو جیان پینگ، طراح ارشد برنامه فضایی خدمه چین گفت: “هدف تعیین شده در آن زمان تکمیل ساخت ایستگاه فضایی چین در حدود سال 2020 بود.”

علیرغم شرمساری اولیه چون موشک‌ها به جای رسیدن به فضا منفجر می‌شدند، چین در سال‌های بعد سرعت خود را افزایش داد. شرکت های آمریکایی که به دنبال راهی ارزان برای قرار دادن ماهواره ها در فضا هستند، به چین کمک کردند تا مشکلات کیفیت موشک خود را برطرف کند. در سال 2003، بوئینگ در نهایت با پرداخت 32 میلیون دلار جریمه به دلیل نقض کنترل‌های صادرات تسلیحات آمریکایی توسط شرکتی به نام Hughes Space and Communications که خریداری کرده بود، موافقت کرد.

کنگره در نهایت در سال 2011 آژانس‌های فضایی آمریکا را از صرف هرگونه پولی برای همکاری در فضا با چین منع کرد، مگر در شرایط محدود. این ممنوعیت که در پاسخ به نگرانی‌ها در مورد سرقت فناوری و نقض حقوق بشر اعمال شد، هرگونه فرصتی را برای دعوت از چین برای پیوستن به ایستگاه فضایی بین‌المللی مسدود کرد.

فرانک وولف، نماینده بازنشسته جمهوری خواه کنگره که این قانون را تصویب کرد، در ایمیلی اخیر گفت که هنوز معتقد است این قانون مورد نیاز است. او گفت: «در پایان، ما نباید با چین همکاری کنیم.

چین همچنین در طول سال ها به طور گسترده از تخصص روسیه بهره برده است و به تأسیس Jiuquan در سال 1958 به عنوان یک پایگاه نظامی برای توسعه اولین موشک های بالستیک قاره پیما چین برمی گردد. فضاپیمای حامل ماموریت شنژو به شدت شبیه فضاپیمای سایوز روسیه است.

مقامات فضایی این کشور می گویند که تمام اجزای فضاپیمای آنها ساخت چین است. اما آنها اذعان دارند که در طول سال ها از همکاری با همسایه شمالی خود سود برده اند.

او گفت: “پرواز فضایی سرنشین دار چین نیز در روند توسعه تبادلات زیادی با روسیه داشته است – بومی سازی 100 درصد به این معنی نیست که تبادل یا همکاری وجود ندارد.” ژو گفت.

چین اکنون برنامه های خود را دنبال می کند و برای ایستگاه فضایی جدید خود با روسیه شریک نشده است.

که در سال‌های اخیر گام‌های بزرگی در فضا برداشته‌اند، نیمی از مقامات فضایی چین برنامه‌های خود را برای سال‌های آینده در مصاحبه‌هایی در مرکز پرتاب، که در یک گستره وسیع و یخ‌زده از سنگ‌ریزه‌های خاکستری در شمال غربی چین، تقریباً چهار ساعت قرار دارد، تشریح کردند. از نزدیکترین شهر بزرگ رانندگی کنید.

وزن ایستگاه فضایی تیانگونگ نزدیک به 100 تن است. این به سختی بیشتر از Skylab آمریکایی است که در سال 1973 پرتاب شد و کمتر از ایستگاه فضایی میر است که اتحاد جماهیر شوروی شروع به مونتاژ در فضا در سال 1986 کرد.

تیانگونگ توسط رسانه های دولتی برای مردم چین به عنوان یک خانه سه خوابه در آسمان به تصویر کشیده می شود. با این حال، این ایستگاه بسیار کوچکتر از ایستگاه فضایی بین المللی است که حدود 450 تن وزن دارد و دارای فضای خواب برای هفت نفر است.

آنچه که ایستگاه فضایی چین ممکن است کمبود داشته باشد، مقامات چینی سعی دارند با مدیریت کارآمد فضا جبران کنند – عبارتی مؤدبانه برای ازدحام فضانوردان و آزمایش‌ها. اما کارشناسان فضایی در غرب همچنین پیشنهاد کرده‌اند که ایستگاه فضایی بین‌المللی بزرگ‌تر از آن چیزی است که باید باشد، به‌ویژه با توجه به کوچک‌سازی رایانه‌ها و سایر تجهیزات علمی از زمان شروع توسعه آن در سال 1994.

با ورود سه فضانورد Shenzhou 15 در نوامبر آغاز شد. در 30، چین اکنون قصد دارد ایستگاه فضایی خود را به طور مداوم توسط حداقل سه فضانورد اشغال کند. این تعداد به شش فضانورد در طول همپوشانی هفتگی آنها هر شش ماه با ورود خدمه جایگزین افزایش می یابد – هنوز کمتر از هفت فضانورد معمول ایستگاه فضایی بین المللی است.

جی کیمینگ، دستیار مدیر کل دفتر مهندسی برنامه فضایی سرنشین دار چین، گفت که فضانوردان Shenzhou 15 ابتدا تجهیزات را در ایستگاه فضایی تازه تکمیل شده رفع اشکال خواهند کرد. وی گفت: آنها قفل گشایی، نصب و آزمایش 15 قفسه آزمایشی علمی را تکمیل خواهند کرد و بیش از 40 آزمایش علوم فضایی و آزمایش فنی در زمینه تحقیقات و کاربردهای علوم فضایی، پزشکی فضایی، فناوری فضایی و غیره انجام خواهند داد. بدون ارائه جزئیات

با مدیریت کارآمد فضایی، ایستگاه فضایی چین چهار پنجم تعداد قفسه های ایستگاه فضایی بین المللی را برای آزمایشات ارائه می دهد. ژو گفت. یکی از آزمایشات یک ساعت اتمی بسیار سرد خواهد بود.

او گفت: “این می تواند نقش بسیار خوبی در برخی از تحقیقات پایه فیزیک مانند گرانش غیرنیوتنی و انتقال گرانشی به سرخ داشته باشد.”

به محض سال آینده، ایستگاه فضایی یک تلسکوپ جداگانه به نام Xuntian نیز خواهد داشت که برای بررسی کیهان در طول موج های نوری و فرابنفش به دور آن می چرخد ​​- از بسیاری جهات، نسخه پیچیده تر از تلسکوپ فضایی هابل 32 ساله ناسا.

وی افزود: «ویژگی تلسکوپ نقشه‌برداری آسمان این است که می‌تواند بررسی‌های آسمانی در مقیاس بزرگ انجام دهد – ما قصد داریم تا 10 سال آینده 42 درصد از مساحت آسمان را تکمیل کنیم. ژو گفت. “ما انتظار داریم که بتواند نتایج بسیار مهمی را به دست آورد، به ویژه اینکه تلسکوپ ما باید در طول موج های فرابنفش در جهان منحصر به فرد باشد.”

تیم Shenzhou 15 قرار است در ماه های آینده نیز سه یا چهار پیاده روی فضایی انجام دهند. جی گفت. آنها همچنین از یک قفل باری رباتیک جدید استفاده خواهند کرد که اجازه می دهد آزمایش های علمی در خلاء یخ زده فضا انجام شود.

این دما به سطح بسیار پایینی خواهد رسید تا بتوانیم برخی از پدیده های بسیار مهم در فیزیک بنیادی مانند میعانات بوز-انیشتین را مطالعه کنیم. ژو گفت، با اشاره به حالت متراکم ماده تنها در دمای نزدیک به صفر مطلق یافت می شود.

با وجود محدود بودن همکاری مستقیم، مقامات چینی می گویند که با تماشای همتایان آمریکایی خود درس های مهمی آموخته اند. به عنوان مثال، مقامات چینی خوشحال هستند که از تصمیم اولیه ناسا در دهه 1970 پیروی نکردند: ساخت یک هواپیمای فضایی بزرگ اما گران قیمت مانند شاتل فضایی.

در عوض، آنها تحت تاثیر کار شرکت موشکی ایلان ماسک قرار گرفته اند.

در سال 2009، زمانی که برای اولین بار در جلسه ای در ایالات متحده درباره اسپیس ایکس با خبر شدم، متعجب شدم: زمانی که قبلاً در ایالات متحده بودم هرگز نام این شرکت را نشنیده بودم، چگونه به این سرعت به یک شرکت بزرگ تبدیل شد. ژو گفت.

مقامات فضایی چین از تماشای SpaceX ارزش ساخت موشک ها و فضاپیماهای قابل استفاده مجدد را می دانند.

آقای شاتل فضایی بسیار پیچیده است. ژو گفت، در حالی که کپسول هایی که چین و اسپیس ایکس استفاده می کنند “از نظر فناوری نسبتاً آسان تر برای اطمینان از قابلیت اطمینان و ایمنی هستند و همچنین مقرون به صرفه تر هستند.” او بعداً اظهار داشت که “در عرض چند سال، ما می توانیم به استفاده مجدد از کپسول های ورود مجدد برای سفینه های فضایی نسل جدید خود دست یابیم.”

توسعه فناوری موشک های قابل استفاده مجدد در چین پس از انتقادهای بین المللی قابل توجهی از موشک های Long March 5B اهمیت بیشتری پیدا کرده است. چین اجازه داد تقویت‌کننده‌های هسته عظیم این موشک‌ها از کنترل خارج شوند و در عین حال هر یک از سه ماژول ایستگاه فضایی تیانگونگ را به مدار زمین فرستاد.

آر. نیکلاس برنز، سفیر ایالات متحده در چین، در مصاحبه ای گفت که او چین را تشویق کرده است که “در مورد ورود مجدد کنترل نشده راکت های بزرگ محتاط تر باشد.”

چین با انتقاد از تقویت کننده های اصلی Long March 5B مواجه شده است. یکی از آن ها در طی یک پرواز آزمایشی در سال 2020 هنگام سقوط در غرب آفریقا آسیب وارد کرد، اما هیچ یک از مراحل موشک تا کنون به کسی آسیب نرسانده یا کشته نشده است. حداقل یک پرتاب دیگر از این موشک در سال 2023 برنامه ریزی شده است، زمانی که تلسکوپ Xuntian به مدار می رسد.

مقامات چینی می گویند که آنها نه تنها می خواهند از ورود مجدد کنترل نشده جلوگیری کنند، بلکه می خواهند از موشک ها دوباره استفاده کنند.

ما استفاده مجدد را به عنوان یک هدف فنی مهم پروژه های خود در نظر خواهیم گرفت – استفاده مجدد چالش های فنی را به همراه خواهد داشت، اما اقتصاد بهتری را به همراه خواهد داشت و همچنین توسعه بهتر صنعت هوافضا را ممکن می سازد. ژو گفت

رونگ یی، طراح ارشد موشک حامل Long March 2F که ماموریت Shenzhou 15 را به فضا برد، گفت که در نوامبر. در 26، چین نمونه اولیه یک تقویت کننده موشک قابل استفاده مجدد را آزمایش کرده بود که اکسیژن مایع و نفت سفید را می سوزاند. به گفته او، حتی قبل از آن، چین سخت روی فناوری‌های فرمان کار می‌کرد تا مطمئن شود که یک موشک قابل استفاده مجدد در یک مکان خاص فرود می‌آید.

علاوه بر این، هه یو، فرمانده ارشد سیستم‌های سفینه فضایی خدمه در آکادمی فناوری فضایی چین، گفت که در ماه مه 2020، چین قبلاً یک نمونه اولیه قابل استفاده مجدد برای یک کپسول سفینه فضایی را آزمایش کرده بود.

تلاش برای توسعه فضاپیمای قابل استفاده مجدد به موازات برنامه های مقامات چینی برای قرار دادن فضانوردان در ماه انجام می شود. آنها جدول زمانی دقیقی را اعلام نکرده‌اند، اما قبلاً اشاره کرده‌اند که تا سال 2030 این اتفاق نخواهد افتاد.

آقای. جی و آقای ژو هر یک گفت که قبلاً کار قابل توجهی روی یک فرودگر ماه انجام شده است.

آقای او گفت: «این کارها پایه محکمی برای پروژه اکتشاف ماه سرنشین دار گذاشته است. جی در طی یک کنفرانس خبری در مرکز پرتاب جیوکوان، پیش از اشاره به اساطیر چینی گفت: من معتقدم رویای مردم چین برای در آغوش کشیدن ماه از آسمان نهم در آینده نزدیک محقق خواهد شد.

اما فرستادن یک نفر به ماه انجام شده است. فرستادن یک نفر به مریخ جایزه بزرگتری برای چین است. این کشور بر کوتاه کردن مدت چنین سفری، شاید با پیشرانه هسته ای به جای موتورهای موشکی معمولی، تاکید کرده است. مقامات همچنین مصمم هستند که هر سفری یک سفر رفت و برگشت خواهد بود که همه فضانوردان زنده و سالم از آنجا باز می گردند.

“از نظر فنی، در تئوری امکان پذیر است، اما چالش های بزرگی در مهندسی دارد، زیرا مقیاس بسیار بزرگ است، ما حداقل 900 روز سفر را بر اساس فناوری های فعلی تخمین زده ایم.” ژو گفت.

او گفت که با پیشرانه هسته ای، این سفر می تواند به 500 روز کاهش یابد، بدون اینکه پیش بینی کند که آیا چین این رویکرد را اتخاذ خواهد کرد یا خیر.

هوانگ ویفن، طراح ارشد برنامه فضانوردی چین، گفت که او به دنبال راه هایی است تا مطمئن شود که فضانوردان می توانند برای یک سفر 500 روزه سالم بمانند.

او گفت: “این یک جهش کیفی دیگر در پرواز است – یک چالش بسیار بزرگ برای مردم از نظر مسائل پزشکی، مسائل روانی و تضمین های زندگی.”

با وجود تمام این مشکلات، چین قصد دارد به برنامه بلندمدت خود برای فضا پایبند باشد.

او می گوید: فرود روی ماه، فرود آمدن روی مریخ، پیشرفت بسیار چشمگیری در توسعه تمدن بشری است. ژو گفت. “ما ممکن است قدم به قدم ارزش بیشتر آن را درک کرده و متوجه شویم. اما نقش آن در توسعه تمدن انسانی ما بسیار زیاد است، بنابراین ارزش تلاش ما را دارد – ارزش جنگیدن را دارد.

لی تو تحقیقاتی را از مرکز پرتاب ماهواره Jiuquan انجام داد.


تمامی اخبار به صورت تصادفی و رندومایز شده پس از بازنویسی رباتیک در این سایت منتشر شده و هیچ مسئولتی در قبال صحت آنها نداریم